كه مىگريزد احتمال مىدهد كه شايد اين كار مطلوب مولى الموالى بوده و من انجام نداده‌ام و اگر قدرى انسان با مسئوليتى باشد اين نگرانيها خواب و خور را از او مىگيرد و على الدوام در يك عذاب وجدان و درون معذب خواهد بود امّا هنگامى كه انبياء راستين الهى وظائف بشر را از طرف خداوند به وى ابلاغ نمودند و فهرست بايدها و نبايدها را در اختيار وى قرار گرفت ديگر وحشت و اضطرابى نداشته بلكه با كمال اطمينان بايدها را انجام داده و از نبايدها مىگريزد . فايدهء سوم : سومين فائدهء بعثت انبياء شناخت افعال حسنه و قبيحه است . بيان مطلب : ترديدى نيست در اينكه برخى از افعال اختيارى ما انسانها حسن و بايستنى بوده و بعض ديگر قبيح و نبايستنى است و در هر كدام از دو قسم مذكور برخى از حسن و قبح افعال را عقل استقلالا ادراك مىكند مثل حسن عدل و قبح ظلم و برخى را استقلالا ادراك نمىكند مثل وجوب صوم آخر ماه مبارك رمضان و حرمت صوم اوّل ماه شوال و . . . حال فايدهء بعثت اينست كه در اين بخش دوم محاسن و مقابح افعال را به ما معرفى مىكند [ به نظر مىرسد كه اين فايدهء سوم بازگشت به فائدهء اول دارد و شعبه‌اى از آنست ] . فايده چهارم : همه مىدانيم كه برخى از اشياء براى ادامهء حيات بشر سودمند مىباشند همانند بسيارى از خوراكيهاى و خيلى از داروها نافع و متقابلا پاره‌اى از خوردنيها و موادّ گياهى و داروئى مضر است و بشر به تنهائى و با نيروى عقل به بسيارى از اين امور نافع و يا ضار دسترسى پيدا نمىكند ولى انبياء عظام با يك سلسله دستور العمل‌هاى كوچك و بزرگ بهداشتى بشر را به اين